Dagelijkse strijd

Levensles

Een tijdje geleden zat ik doelloos rond te scrollen op Facebook, waarbij mijn oog viel op onderstaand filmpje. Binnen een paar seconden wist dit filmpje mij te inspireren. Ik vond het schilderij kleurrijk, maar had geen voorstelling van het eindresultaat.

Interpretatie

Toen ik naar het schildersdoek keek, vond ik het nergens op lijken en vond ik het maar wat geklieder. Het leek een grote chaos, waarbij ik mij niet kon voorstellen dat er nog iets moois van gemaakt zou kunnen worden. Soms kan het het ook zo’n chaos in je hoofd zijn; een voorbeeld hiervan is het leren leven met de Ziekte van Crohn. Je wordt overspoeld met gevoelens, gedachten en emoties. Deze moet je allemaal een plek leren geven, alleen is het in het begin bijna niet te overzien. Door deze chaos zie je door de bomen het bos niet meer.

De toekomst die ik voor mij zag, toen de diagnose gesteld was, leek te zijn verdwenen en soms leek er geen lichtpuntje meer aan de hemel te zijn. Toch moet je in deze moeilijke situaties proberen om negatieve gebeurtenissen om te zetten naar positieve gebeurtenissen. In moeilijke periodes leer je jezelf kennen en leer je te vechten en je komt hier sterker uit dan dat je voorheen was.

Dit filmpje inspireerde mij omdat je het schilderij in het begin kon omschrijven als de chaos in je hoofd. Maar hoe verder het schilderij wordt ontwikkeld, hoe mooier het resultaat wordt. Zo zie ik ook mijn leven voor me: iedere gebeurtenis maakt mij sterker en maakt mijn leven uiteindelijk mooier en waardevoller.

Goede raad

Hoe zwaar je soms de toekomst voor je ziet, er komt altijd een moment dat er ook iets moois op jouw pad komt! Probeer van deze gebeurtenissen te leren en om er een positieve twist aan te geven! <3

Liefs Kim

Masker

Dit plaatje kwam ik een aantal maanden geleden al tegen. Het geeft heel goed weer hoe het soms voelt om met een chronische ziekte te moeten leven. Gelukkig geldt dit voor mij niet altijd en sta ik vrij positief in het leven, is mijn glimlach vaak oprecht en ligt mijn masker vaak in de kast! 

Maar toch heb je soms het gevoel dat je het beste maar het  ‘vrolijke’  masker op kunt zetten. Aan anderen laten zien dat het ‘goed’ gaat. Op die manier hoef je geen verantwoording af  te leggen hoe je je daadwerkelijk voelt, hoef je niet uit te leggen waarom iets wel of niet lukt.  Het kan erg vermoeiend zijn en vooral frustrerend om altijd maar te vertellen hoe het daadwerkelijk met je gaat.  Dit komt omdat eigenlijk heel weinig mensen je maar echt begrijpen.

Als je vertelt dat je moe bent, krijg je soms te horen dat de ander ook wel moe is. Terwijl dat niet hetgeen is dat je wilt horen, soms is het alleen al prettig als iemand begrip toont en aan je laat merken het vervelend voor je te vinden. Heel veel mensen vinden dit moeilijk, dat begrijp ik, maar geef dan aan dat je het lastig vindt om erop te reageren in plaats van te doen alsof het weinig voorstelt.

Chronisch ziek zijn is voor veel mensen een dagelijkse strijd.  Een strijd  om de juiste beslissing te maken, waarna je niet drie dagen lang hiervoor de hoofdprijs moet betalen.  Chronisch ziek zijn is niet alleen lichamelijk een strijd, maar  ook geestelijk!

Als je na een lange dag  dan eindelijk thuis komt, het masker af doet en je alle gevoelens toe laat, komt het tien keer harder binnen hoe zwaar de dag eigenlijk was.  Je masker is af, je mag zijn wie je bent en je mag je echt voelen hoe je je voelt.

Liefs Kim