Hoe gaat het nu?

Sinds zo’n drie weken voel ik mij helaas weer minder goed. Mijn energie is ver te zoeken, mijn lichaam doet veel pijn en ik heb weer koortspieken. Toch heb ik 2 weken geleden maar besloten om weer contact op te nemen met de MDL-verpleegkundige.
Gelukkig werden mijn klachten serieus genomen, aangezien er met koorts de kans bestaat op nieuwe abcessen. Ik moest bloed laten prikken en mijn ontlasting werd onderzocht op ontstekingen. Daarnaast kreeg ik de dag erna een echo om te bekijken of er abcessen zichtbaar waren. Gelukkig waren er geen gekke dingen te zien op de echo en werd ik na de echo gebeld dat de bloeduitslagen ook onveranderd waren in vergelijking met de vorige keer. De maandag erop had ik toch een afspraak om te bespreken waar de klachten dan wel vandaan konden komen. Deze maandag kreeg ik te horen dat de ontstekingswaarden in de ontlasting wel licht verhoogd bleken te zijn.

Toch uit voorzorg een antibioticakuur gekregen voor drie weken. Vandaag ben ik precies één week bezig met de kuur. De koortspieken heb ik gelukkig niet meer gehad, nog wel steeds af en toe verhoging helaas, voornamelijk na inspanning. Mijn energie is nog steeds ver te zoeken helaas en mijn lichaam werkt nog steeds niet mee. Over twee weken krijg ik mijn volgende Remicade-infuus en daarvoor wordt mijn Remicadespiegel geprikt om te kijken of het medicijn nog voldoende in mijn lichaam zit, of dat ze moeten besluiten het infuus sneller te geven dan iedere acht weken die nu wordt aangehouden.

We blijven positief en ik probeer er het beste van te maken! Zo heb ik deze week vakantie en ga ik mij voorbereiden op mijn toetsen die volgende week en de week erop zijn. Pittige vakken, maar ik ga mijn best doen en meer kan ik niet van mijzelf vragen! 🙂

Overigens is het studeren ook nog wel leuk met een lief knuffelbeestje als Indy!

knuffelbeestje Indy

Liefs Kim <3

Leerjaar 2

In september 2014 ben ik met veel enthousiasme begonnen met de studie Sociaal Juridische Dienstverlening op het HBO. Een hele stap vanaf het MBO, maar het eerste jaar verliep goed. Ik had het er erg naar mijn zin en ik behaalde alle toetsen met een voldoende. Tot ik in februari 2014 buikklachten kreeg, wat uiteindelijk een geperforeerde blindedarmontsteking bleek te zijn. Ik ben in mei met spoed geopereerd en heb met veel verdriet het eerst jaar, het propedeuse jaar niet af kunnen ronden, die ik daarom in leerjaar 2 moet behalen.

Vorig jaar september, na drie opnamen in het ziekenhuis, ervoor gekozen mijn studie weer op te pakken. Helaas bleek het na het eerste kwartiel weer slecht te gaan met mijn gezondheid waardoor ik weer opgenomen moest worden in het ziekenhuis. Vreselijk, want ik wilde echt heel erg graag school weer oppakken na een aantal maanden er tussen uit te zijn geweest. In januari 2015 heeft de MDL-arts vastgesteld dat ik de ziekte van Crohn bleek te hebben. Een erg vervelende ziekte, die gelukkig met goede medicatie lange tijd goed onder controle zou kunnen blijven. Ik kreeg direct een stoorkuur prednison en een antibioticakuur. Hierna wilde de arts graag met bepaalde medicatie beginnen. Alleen moest uit een MRI-scan wel blijken dat ik geen abcessen meer in mijn buik had. Helaas werd ik de dag na de scan gebeld door mijn arts, het was weer goed mis. Er zat een abces in mijn buik van 12 cm bij 4 cm bij 3 cm. Dit abces moest direct gedraineerd worden. Dit werd uiteindelijk een opname in het ziekenhuis van bijna 2.5 week. Ik was blij dat ik naar huis mocht, helaas wel met een infuus, drain en sondevoeding (omdat ik met geen mogelijkheid eten binnen kon krijgen en houden).

Tijdens mijn laatste opname was er sprake van een operatie waarbij een stuk darm (waar ik een vernauwing heb) zou worden verwijdert. Gelukkig wilden de artsen toch de medicatie nog een kans geven, waardoor de operatie werd uitgesteld. Boven verwachting blijk ik erg goed op de medicatie te reageren! Vorige week heb ik weer een MRI-scan gehad en daaruit blijkt dat ik geen ontstekingen en/of abcessen heb! Erg goed nieuws dus, waardoor waarschijnlijk wordt besloten dat de operatie wordt uitgesteld voor een langere tijd!

Begin dit schooljaar (nu zo’n 4 weken geleden) ben ik weer opnieuw begonnen met het tweede studiejaar. Helaas wegens vermoeidheid, heb ik in overleg met mijn SLB-er, besloten om het tweede jaar in een langzamer tempo te gaan volgen. Hierdoor kan ik mij goed concentreren op de vakken die ik ga volgen en loop ik niet het risico dat ik teveel van mijzelf ga vragen, waardoor ik een opvlamming zou kunnen voorkomen.

Voorkomen is beter dan genezen zeg ik dan maar altijd! Dit kwartiel heb ik de vakken Vreemdelingenrecht en Socialezekerheidsrecht. Helaas heb ik beide vakken vorig jaar afgesloten met een vijf waardoor ik ze dit jaar opnieuw moet maken. Ik ben blij dat ik eindelijk weer een doel in mijn leven te hebben, na een jaar lang het ziekenhuis te hebben platgelopen!

Gelukkig heb ik nu alweer weekend en kan ik mij weer gaan voorbereiden voor volgende week! 🙂

Liefs Kim! <3

Eerste opname (2014)

In februari 2014 begon mijn gezondheid helaas achteruit te gaan. Ik kreeg last van buikpijn, de ene dag erger dan de andere dag. Er waren namelijk ook dagen dat ik klachtenvrij was, waardoor ik het niet direct noodzakelijk vond om contact op te nemen met de huisarts. Wel merkte ik dat mijn eetlust af nam en ik gemakkelijk een dag zonder eten kon. Na twee maanden met vage buikklachten rond te hebben gelopen, heb ik toch besloten om contact op te nemen met de huisarts. Hier kon ik op donderdag 8 mei terecht. Ze vond het belangrijk dat mijn bloed werd onderzocht en dat er een echo van mijn buik werd gemaakt. Tegen de pijn kreeg ik ibuprofen 600 voorgeschreven, totdat duidelijk was wat de oorzaak van mijn pijn was.

Direct dezelfde middag contact opgenomen met de röntgenafdeling in het ziekenhuis. Helaas kon ik pas dinsdag 20 mei terecht voor de echo van mijn buik. Wel heb ik direct de maandag na het doktersbezoek bloed laten prikken. Nog dezelfde middag werd ik gebeld door de doktersassistente, aangezien mijn bloed er niet goed uit zag. Ze wilden mij direct de volgende ochtend weer zien. Daar zat ik dan dinsdagmorgen 13 mei in de wachtruimte van de huisarts. Ik werd naar binnen geroepen en ze wilde naar mijn buik kijken, ze gaf aan dat ze dacht dat de klachten van mijn mild afkwam. Uit de bloeduitslagen bleek dat ik bloedarmoede had, de leverwaarden waren verhoogd en het was duidelijk dat er een fikse ontsteking in mijn lichaam zat. De doktersassistente heeft direct contact opgenomen met het ziekenhuis voor het plannen van de echo, die nog dezelfde dag plaats zou vinden. Na veel moeite en pijn is dit haar gelukt en om elf uur zat ik in het ziekenhuis voor de echo. Hierop was duidelijk te zien dat ik een fikse blindedarmontsteking had, waarbij zich een erg groot abces had gevormd. Nog dezelfde dag zou ik geopereerd worden en ik zou minimaal vijf dagen in het ziekenhuis moeten blijven om via het infuus antibiotica toegediend te krijgen.

Om half negen ’s avonds werd ik opgehaald voor de operatie. Mijn allereerste operatie en dus ook voor de eerste keer onder narcose. Ik was niet bang of gespannen, ik zou wel zien wat er gebeurde. Van hoe ben bijgekomen van de narcose en dergelijke, weet ik eigenlijk nog vrij weinig. Ze zijn vier á vier-en-een-half-uur aan het opereren geweest. De operatie duurde zo lang omdat alles aan elkaar verkleefd was en mijn blinde darm niet terug te vinden was. Het was een gecompliceerde en toch gevaarlijke operatie, waar drie chirurgen mee aan het werk zijn geweest. De volgende ochtend zat ik weer aan het ontbijt, een boterham. Met de morfine die ik kreeg, was de pijn goed onder controle en ik voelde mij toch eigenlijk best wel goed. Die middag heb ik ook geluncht en is mijn vader gezellig langs geweest, toch fijn na zo’n operatie!
Helaas ging het bij het avondeten mis en ging ik mij steeds slechter voelen. Met het bezoekuur ’s avonds had ik verschrikkelijk veel pijn en was mijn buik zo opgezet dat ik wel negen maanden zwanger leek. De verpleegsters vertrouwden het niet en hebben er een arts bij geroepen. Van deze avond weet ik zelf niet meer heel veel, wel dat ik erg veel pijn had! Mijn darmen waren door de operatie stil gaan liggen en mijn maagsappen konden niet verder door mijn darmen, waardoor ze besloten een maagsonde in te brengen. Dit ging vrij makkelijk, vooral omdat ik mij eraan toe gaf. Ook wilden ze foto’s van mijn buik maken, waarvoor ik eerst een kwartier om mijn zij moest liggen, dahm wat was dat verschrikkelijk! Nadat deze foto’s waren gemaakt heeft de arts besloten dat het verstandiger was om mij over te plaatsen naar een ander ziekenhuis, waar ze meer gespecialiseerd waren in darmproblemen. Met zestig kilometer per uur over de snelweg richting het andere ziekenhuis. Daar aangekomen hebben ze besloten om direct een CT-scan te maken omdat de artsen bang waren dat er een gaatje in mijn darm zat. Dit bleek gelukkig niet het geval te zijn.

De eerste dagen na de operatie waren een hel qua pijn, gelukkig weet ik er door alle morfine nog maar weinig van, haha. Helaas bleek ik allergisch te zijn voor de antibiotica en begonnen ze met twee andere soorten antibiotica. Elf dagen later mocht ik dan eindelijk het ziekenhuis verlaten, wat was ik daar blij mee zeg! Dan denk je eindelijk beter te zijn en je leven weer op te kunnen pakken…

Helaas keerden de klachten een week later, op 30 mei 2014, weer terug. Pijn rechts onder in mijn buik, rillingen, zweten, koorts. Ik wilde er niet aan toegeven, maar helaas moesten we toch weer contact opnemen met de spoedeisende hulp. En helaas, een week later lag ik weer in het ziekenhuis met twee abcessen. Weer aan de antibiotica via het infuus. Na vijf dagen mocht ik naar huis met antibiotica in tabletvorm. Na enkele controles de weken erna, mocht ik weer stoppen en leek de ontsteking in mijn lichaam weg te zijn.

Ik op het ziekenhuis bed

1 augustus 2014 wéér contact op moeten nemen met het ziekenhuis, weer met dezelfde klachten en weer werd ik opgenomen. Opname nummer drie. Er leek geen einde aan te komen. Toch probeer je positief te blijven, wat overigens is gelukt met alle lieve mensen op mij heen. Weer hetzelfde verhaaltje met scans en antibiotica. Weer vijf dagen in het ziekenhuis en na het ontslag weer een aantal weken aan de antibiotica in tabletvorm. Nu leek het echt goed te gaan en ik begon school weer op te pakken in september. Ik had goede dagen en ik had slechte dagen. Dagen waarin ik erg moe was, maar ook dagen dat ik mij prima voelde.

Liefs Kim! <3

1 22 23 24